Wiazanie i twardnienie

Wiązanie i twardnienie Najistotniejszą własnością cementu jest zdolność wiązania i twardnienia. Proces wiązania polega na tym, że cement zarobiony wodą po upływie przeciętnie 1 – 3 godzin od momentu zmieszania staje się galaretowatą masą, posiadającą jak gdyby własności kleiste; zaczyn cementowy w okresie wiązania nazywamy gelem (czytaj: żelem). Przyczyną przeobrażenia się płynnego początkowo zaczynu w ciało galaretowate są reakcje chemiczne, które zachodzą między cementem a wodą. Jak wiadomo, w skład cementu wchodzą tlenki wapnia, krzemu, glinu i żelaza; związki te łączą się z wodą, tworząc wodokrzemiany wapnia, wodogliniany oraz wodożelaziany wapnia. Nowoutworzone związki zawierają wodę krystalizacyjną, wskutek czego zachodzący proces chemiczny nazywa się hydratacją lub uwodnieniem. Prędkość wiązania zaczynu cementowego zależy od stopnia przemiału cementu; dla cementów drobno mielonych wiązanie zachodzi szybciej niż dla ce mentów o przemiale grubszym. Koniec procesu wiązania w przeciętnych warunkach betonowania przy temperaturze otoczenia 15 -i- 25° C następuje po upływie 8 -10 godzin. Badanie początku i zakończenia wiązania przeprowadza się za pomocą przyrządu, zwanego igłą Vicata. Praktycznie można uważać jako początek wiązania ten moment, kiedy przy normalnym nacisku palca, wciskanego do zarobu, wyczuwa się opór masy betonowej; jako koniec wiązania przyjmuje się chwilę, gdy stężała masa nie pozwala zarysowywać bez specjalnego wysiłku paznokciem zewnętrznej powierzchni. [przypisy: drzwi poznań, drzwi do kabiny prysznicowej, drzwi wewnętrzne DRE ]

Powiązane tematy z artykułem: drzwi do kabiny prysznicowej drzwi poznań drzwi wewnętrzne DRE